ΠΙΣΤΑ ΙΡΓΟΥΙΝΤΕΪΛ
Αυτή είναι μια Plymouth του 1970, η Road Runner Superbird.
Ακούστε τι τέλεια λόγια την περιγράφουν.
Κινητήρας "six-pack" 7.210 κ.ε. με τρία καρμπιρατέρ Holley διπλού σωλήνα.
"Τι θα πει αυτό"; Δεν ξέρεις, αλλά φαίνεται καταπληκτικό!
Έχει το θρυλικό αυτόματο κιβώτιο TorqueFlite 727 της Mopar
με ουρά 355.
Ο κώνος στη μούρη προσθέτει 48 εκατοστά στο συνολικό μήκος,
και η ουρά έχει ύψος 1,5 μέτρο.
Αυτό το τρελό πράγμα, λένε,
η Plymouth το έφτιαξε για να πείσει τον διάσημο οδηγό αγώνων Ρίτσαρντ Πέτι
να την εκπροσωπήσει το 1970.
Αυτός το είδε κι είπε "Μέσα".
Έπιανε πάνω από 320 χλμ. την ώρα και νίκησε σε αμέτρητους αγώνες.
Θυμάμαι, μικρός, έβλεπα τον Ροντράνερ στα πλαϊνά
και σκεφτόμουν "Πλάκα έχει. Είναι τρελό!
Ποιο άλλο αμάξι βασίζεται σε καρτούν;
Είναι χαρούμενο, χαζούλικο. Ακούστε κόρνα".
Το "Ροντράνερ"!
Γι' αυτό είναι το τέλειο αμάξι
για τον χαρωπό, αστείο, απίστευτα ξεκαρδιστικό καλεσμένο μου σήμερα,
τον κ. Γουίλ Φέρελ.
- Γουίλ; - Ναι;
- Ο Τζέρι. - Φυσικά.
Εγώ έχω κωμικό όνομα.
Το δικό σου δε λέει τίποτα.
Να μην πω και το ανάποδο.
"Αστείος; Αφού τον λένε Γουίλ".
Αυτό είναι όλη σου η καριέρα, συνοπτικά.
Απλά όταν παίζεις, είσαι κάτι άλλο.
Έτσι είναι.
Το ξέσκισες στην ανάλυση και το βρήκες!
- Πού είσαι να περάσω; - Έλα στο πάρκο.
Σε ποιο πάρκο;
Θα με δεις. Στις κούνιες.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
- Γεια σου αγοράκι. - Γεια.
Θες γλειφιτζούρι;
Ναι. Φεύγω αμέσως.
Είχα συνέντευξη στο σχολείο με τον μεγάλο μου γιο σήμερα.
- Άντε! - Ναι.
Πάει στην έκτη.
- Σπουδαίος πολιτικός. - Σοβαρά;
Λέει ατάκες του στιλ
"Μου αρέσει που το σχολείο σας δεν αποκλείει κανέναν".
Λέω "Το ξέρω αυτό το παιδί;"
"Κι η δήλωση της αποστολής σας".
Εγώ στην έκτη δεν έλεγα τέτοια πράγματα.
Έπρεπε να 'χω ένα πούρο και να τους αγνοώ όταν λένε
"Δεν επιτρέπεται εδώ".
"Δε σας άκουσα".
Και μετά από 30 δευτερόλεπτα…
"Πείτε μου, σε τι αθλήματα έχετε ομάδες εδώ;"
"Κύριε Φέρελ, για τελευταία φορά, σβήστε το πούρο σας".
- Τέλειο! - Πλάκα έχει, ε;
Δεν έχουν πια τέτοια μυρωδιά!
Ούτε εμφάνιση. Ούτε αίσθηση.
Ήξερες ότι είναι και στο χρώμα μου;
- Το λατρεύω. - Πλάκα κάνεις.
Ας βάλουμε σε κλίμακα "πουλάω μούρη" τις εξής λέξεις:
ταινία, έργο, κινηματογράφος.
Πρώτο: "κινηματογράφος".
"Εξαίρετος κινηματογράφος".
Θες να το παίξεις ψαγμένος, όταν μιλάς έτσι.
Δεύτερο: "Ταινία".
Είναι κοντά.
Το "έργο" σίγουρα είναι το πιο απλό.
Ναι, έχεις δίκιο.
Γιατί ο κόσμος που παίζει σε έργα, σε ταινίες ή στον κινηματογράφο
νομίζει ότι είναι πολύ σπουδαίος;
Δεν ξέρω, αλλά μ' αρέσει πολύ.
Γιατί οι ηθοποιοί βάζουν επίσημο όνομα;
"Μπράντλι Κούπερ".
Κανείς δεν τον λέει "Μπράντλι". Τι είναι αυτά!
"Ρόμπερτ Ντε Νίρο". Ποιος τον φωνάζει Ρόμπερτ!
Μπομπ τον λένε οι γνωστοί του!
- Εγώ όχι. - Ναι. Σωστό.
Του πάει το "Μπομπ".
Τι έργα είδες τελευταία;
- Δε βλέπω πολλά. - Αλήθεια;
- Ναι, αλήθεια. - Γιατί;
Ξέρω γω;
Όποιο και να μου 'πεις, δε θα το 'χω δει.
- Χωρίς Μέτρο. - Όχι.
- Μια στάση πριν το τέλος. - Όχι.
Τον Τομ Χανκς καπετάνιο σ' εκείνο το καράβι;
- Captain Phillips. - Ναι.
- Δεν το 'χω δει. - Σοβαρά μιλάς;
Σοβαρά.
Το Βαρύτητα. Ναι.
- Όχι. - Άντε!
Δεν το 'χω δει.
Τέλεια.
Θα 'θελα να 'μουν ο μόνος που δεν το είδε.
Ήμουν εκεί τη βραδιά που άνοιξες το πρόγραμμα στο Improv του Ιρβάιν.
Ποια χρονιά ήταν, θυμάσαι;
- Το '85; Το '84; - Ακόμα στο λύκειο πήγαινα.
- Σοβαρά; - Ναι.
Θυμάμαι το αστείο που είπες για την άλκη.
- Ναι! - Και λέει…
Ναι, σώζουν μια άλκη από ένα νησί.
Την πήραν με το ελικόπτερο.
- Κι έλεγες… - Της φόρεσαν σαγή,
και κρεμόταν στον αέρα.
Κι έλεγε "Μάλλον έμαθα και να πετάω τώρα".
- Να η Καλιφόρνια που θες. - Ωραία.
- Το όνειρό σου. - Ναι.
Οι παραλίες εδώ είναι υπέροχες.
Ώσπου να βρέξει.
Τότε γεμίζουν λύματα.
Μου το εξηγείς…;
Καλώς ήρθες.
Το έχω ακούσει αυτό.
Δεν το έχω καταλάβει καλά…
- Όταν βρέχει; Τι συμβαίνει; - Ναι.
Το Λος Άντζελες χτίστηκε έτσι που οι μονάδες επεξεργασίας υπερχειλίζουν…
ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΚΩΝ
και χύνονται στον κόλπο Σάντα Μόνικα.
Πεινάς;
- Θα πάρει… - Έχετε…;
- Έναν ντεκαφεϊνέ. - Καλώς.
Εγώ κανονικό.
Θα πιείτε κάτι;
35'' ΑΡΓΟΤΕΡΑ
- Δεν…; - Ντεκαφεϊνέ;
- Κι έναν απλό; - Μάλιστα.
- Ευχαριστούμε. - Ωραία.
- Τι…; - Ήταν τεστ.
Μ' αρέσει να 'χει πολλά είδη ο κατάλογος.
Γιατί ψήνεσαι ότι τα φτιάχνουν όλα ωραία.
- Τι βάρος έχεις τώρα; - Κοντά 109 κιλά.
Καμιά φορά… σκέφτομαι,
"Με τόση γυμναστική; Γιατί δεν αδυνατίζω;"
Τι εμφάνιση θα ήθελες να έχεις;
- Ως όνειρο; Τα 100. - Άγγιξα ευαίσθητη χορδή;
- Τα 100; - Αλλά το λυπηρό…
Τόση γυμναστική, για να φαίνομαι χοντρός.
Είναι πρόβλημα.
Αν βγάλω το πουκάμισο, θα πεις "Θες δουλειά".
Μα γι' αυτό τα φοράμε!
Ήμουν ταμίας σε τράπεζα ένα διάστημα.
- Στην αληθινή ζωή; - Ναι.
Προσπαθούσα να ψήσω κόσμο από την τράπεζα να έρθει όταν έκανα σταντ απ,
γιατί το είχα δοκιμάσει ήδη λίγο.
Και θυμάμαι, μια διευθύντρια είδε το αφισάκι που έβαλα στο χώρο ανάπαυσης,
και λέει "Κάνεις κωμωδία;
Άλλο πάλι κι αυτό!"
Κι απλώς έφυγε.
Μετάφραση: "Δεν μπορεί να 'σαι αστείος. Με τίποτα!"
Είχα βρει ένα εργαστήρι για σταντ απ κωμικούς,
σ' ένα δημοτικό κολέγιο που είχε μαθήματα κατάρτισης ενηλίκων, στο Ιρβάιν.
Ήταν ένα μάθημα έξι εβδομάδων.
- "Πώς να γίνεις σταντ απ κωμικός". - Μάλιστα.
Απλά και μόνο ένας τύπος μ' ενισχυτή και μικρόφωνο,
σε μια σχολική αίθουσα,
κι απλά στεκόσουν όρθιος.
Στο πρώτο μάθημα ήμαστε 30 άτομα,
στο δεύτερο είχαμε μείνει 15
και στο τρίτο ήμαστε εφτά.
Πώς σκαρφίστηκες το…
Έχεις γάτα; Το νούμερο με τη γάτα στην οντισιόν σου στο SNL.
Όχι, δεν έχω γάτα.
- Έλα! - Ναι.
- Η φίλη σου μήπως; - Όχι, απλά τις κοιτούσα τις γάτες.
Με τρομάζεις τώρα.
Οι οντισιόν γίνονταν στο στούντιο 8H.
Στο ίδιο όπου γυρίζεται η εκπομπή.
Αλλά ήταν άδειο, δεν είχε κόσμο. Έπαιζες χωρίς κοινό.
Οπότε κυλιέμαι, παίζω με παιχνίδια γάτας σε νεκρική σιωπή, και σκέφτομαι,
"Τέλειωσε. Ως εδώ ήταν".
Με μια κάμερα μόνο και τον ηχολήπτη…
Μάλιστα.
να σκέφτεται το διάλειμμα.
Κι εγώ να κυλιέμαι… Αλλά σκέφτηκα,
"Αφού μπήκα στον χορό!"
Το βλέπω τώρα εγώ, τόσα χρόνια μετά, και λέω
"Θεέ μου! Με αυτό τους έψησε!
Έγινε σταρ μ' ένα νούμερο για γάτες!"
Ευχαριστώ πολύ.
Το 'χα γράψει στη σχολή.
Για έναν τύπο που πήγαινε παράμερα
κι έπαιζε έτσι, ενώ ήταν σε πάρτι.
Λέγαν οι άλλοι "Μα τι κάνει;" "Έτσι είν' αυτός.
Εμείς τώρα έχουμε το σχολείο του Τόμι…"
Καταπληκτικό!
Κι εγώ εκεί στην άκρη…
Και μετά πάω σ' αυτήν αργότερα.
Κι έβγαζε το ραβδί με το φτερό
και συνέχιζε να μιλάει, ενώ εγώ έπαιζα μ' αυτό.
Έχουμε και γάτα πια.
Τη χάρισα στη γυναίκα μου στη Γιορτή της Μητέρας.
- "Μία φορά στη ζωή…" - Ήθελε γάτα;
Το είχε αναφέρει, κι έλεγα "Με τίποτα! Τι τη θέλουμε;"
Αλλά είπα "Μία φορά στη ζωή μου θέλω να χαρίσω ένα κουτί με γατάκι".
- Έτσι; Μία φορά. - Ναι.
Και το πιάνει, νιώθει ότι κινείται…
Δεν είναι κλειστό κουτί.
Ξέρεις, ανοίγει μόνο του. Και πετάχτηκε η γάτα έξω.
- Και πώς πήγε…; - Τέλεια!
Ωραία.
Και τη σαγηνεύουν τα μηχανικά πράγματα.
Όλο πάνω στο τηλέφωνο του σπιτιού είναι.
Πας σ' ένα δωμάτιο και βλέπεις…
- Παίρνει το ακουστικό; - Ναι, παίζει.
Πατάει τα πλήκτρα, και λέμε "Τηλεφωνεί σε άλλη γάτα".
Και τον μαλώνω "Μην παίζεις με το τηλέφωνο!
Σταμάτα να παίζεις μ' αυτό!"
- Σου δίνει καθόλου σημασία; - Έτσι!
Υπάρχει κάτι πιο μάταιο από το να λες σε μια γάτα
τι θέλεις να μην κάνει;
- "Μη!" - Δε σ' ακούει καν.
Τον φωνάζουμε Χαβιέρ.
Του λέω "Χάβι, μην παίζεις με το τηλέφωνο, είναι ενοχλητικό".
Κι αυτός κάνει…
"Ξαναρχίζω αμέσως".
Παίζουν με κάτι
και μετά το παρατάνε τελείως.
Κοιτάζουν κάτι.
Σε στιλ… "Θυμάσαι μια φορά που το κοίταζα αυτό;
Μήπως…;
Τες παν".
Και μετά, ξανά…
Χάνονται στην ονειροπόληση. Ναι.
"Θυμάσαι μια φορά που το κοίταζα αυτό;"
Άκου 109! Χριστέ μου.
Πλάκα κάνω.
Είπα ψέματα μάλιστα.
Στα 110 είμαι.
Για τον Θεό! Στα 109;
Θεέ μου.
Εντάξει!
Πω πω.
Πάντα νιώθω παράξενα όταν λένε πως η ασχολία μας είναι τέχνη.
Καθετί που το δημιουργείς από το μηδέν
και αρέσει στους άλλους είναι τέχνη.
Τις προάλλες μου έδειξε η γυναίκα μου έναν πίνακα που ήθελε.
- Μ' ένα κουνελάκι, εντάξει; - Ναι.
Ένα κουνελάκι.
Όσο ωραίο κι αν είναι. Όπως κι ο ζωγράφος.
Είναι ωραίο, σίγουρα αξίζει τα λεφτά του.
- Αλλά είναι ένα κουνελάκι. - Ναι.
Πώς το έφτιαξε; Κάτσε να σου πω.
Είπε "Λέω να φτιάξω ένα ωραίο κουνελάκι.
Θα 'ναι τέλειο. Θα ξετρελαθούν όλοι".
Και το 'κανε.
Έτσι.
Λέω "Θέλω να τον γνωρίσω". Μένει στη Νέα Υόρκη.
Του τηλεφωνούν και μου λένε "Δε θέλει επαφές με τον κόσμο".
- Είναι καλλιτέχνης, δε θέλει. - Ναι.
Γιατί δεν έχει πώς να στηρίξει
το ότι μια εικόνα ενός λαγού κάνει τόσα λεφτά.
Φοβάται ότι ίσως πω
- "Ένα κουνελάκι είναι, έλα!" - "Ένα κουνέλι".
"Το ξέρω.
Έτσι;"
- "Ευχαριστώ που ήρθατε". - "Ναι. Επιστρέφω στο…"
Αυτός τι σου λέει;
Μ' αρέσει η ελληνική κουζίνα.
Πας πολύ στην Ελλάδα;
- Σοβαρά; - Ναι.
Τώρα με τσάκισες.
Εγώ το είπα για πλάκα.
Και λες "Όχι, πηγαίνω.
- Και μ' αρέσει". - Πράγματι.
Πήγες πέρσι;
Φέτος.
- Και πώς είναι με όλο το… - Τέλεια.
- το χάος κι αυτά; - Τέλεια.
- Χαλαροί; - Ναι.
Κι αυτοί κι εμείς. Χαλαρά όλα.
Τι νόμιζες, ότι θ' άλλαζε ο μπακλαβάς;
- Είναι νόστιμος. - Πεντανόστιμος!
Οι ελιές, η φέτα, όλα όπως τα ξέρεις.
Μ' αρέσει που οι Έλληνες λένε "Εντάξει, δώστε μας λίγα λεφτά ακόμα.
Θα βάλουμε τα δυνατά μας".
Είναι άλλοι δύο εδώ.
Τι λες, θα φάνε κάτι;
Δε νομίζω.
Να πάρει!
Εδώ πέρα είναι σαν την Ελλάδα.
Δεν υπάρχει εδώ αληθινό, ορατό
οικονομικό μοντέλο που να βγάζει νόημα.
Μα θα μείνουν ανοιχτά.
Έτσι. Σωστά.
"Και θα υπάρχουν ελιές, φαλάφελ, μπακλαβάς, όλα διαθέσιμα.
Ελπίζω να ξανάρθετε.
- Αλλά κι αν όχι…" - "Χαλαρά.
- Θα θέλαμε όμως". - Ναι.
"Αν δεν μπορείτε, καταλαβαίνουμε".
Με τι δικό σου θυμώνει η γυναίκα σου;
Τι κάνεις και την ενοχλεί πολύ;
Συμπεριφορικά;
Στα κοινωνικά σας;
Αν είμαστε σ' ένα στάδιο, μετράει πολύ γι' αυτήν,
κι αν αρχίσω να…
- Να "χάνεσαι"; - Ναι.
Ίσως μου πει κάτι στα σουηδικά.
- Σουηδέζα είναι; - Ναι.
Θα πει κάτι του στιλ "Εντάξει, sluta. Sluta, αμέσως".
Δηλαδή "Σταμάτα".
Ωραία συνέντευξη.
Κι εννοείται, θα ήθελα να δουλέψω εδώ.
Να επαναλάβω: έχω μόνο μία αδυναμία, ότι δεν παύω να προσπαθώ.
- Δεν έχω στ' αλήθεια επιχείρηση. - Ναι;
Απλά βάζω αγγελίες, να δω…
- Κόσμο… Ναι. - Ποιος απαντά κ.λπ. Ναι.
- Δηλαδή δεν υπάρχει δουλειά. - Τίποτα;
Όχι, τίποτα.
Ελπίζω να μη νιώθεις ότι έχασες την ώρα σου.
Το γράφει: "Όχι αληθινή εταιρεία".
Καλά, εντάξει.
Μάλλον εγώ φταίω. Δεν το διάβασα πολύ προσεκτικά.
Μην κάνεις ότι δεν είσαι ο Γουίλ Φέρελ.
Μα κάνω σαν…
Θ' ασχοληθείς με το μοντάζ της νέας ταινίας;
Θα πάω στην προ-τελική προβολή, αλλά δεν αντέχω τη…
Δοκιμαστική σε κοινό;
- Δεν την μπορώ, γιατί… - Είναι ζόρικη.
Ακούς μετά κάτι του στιλ,
"Τι άλλες εντυπώσεις σάς άφησε η ταινία;
Ωραία, σας άρεσε το… Σας άρεσε…
Ο Τζον εδώ λέει ότι του άρεσε που ο Γουίλ φόρεσε το καπελάκι.
Σηκώστε το χέρι.
Σε πόσους άρεσε το αστείο καπελάκι;
Στους 16 από 20".
Αλλά μετά, αναπόφευκτα… μετά τα θετικά, αρχίζει το
"Και τι δε σας άρεσε στην ταινία;"
Και τότε αρχίζει, φυσικά, ο χαμός.
Γιατί φυσικά δε θα κάθεσαι να λες "Όλα εντάξει".
Αρχίζεις και λες "Εδώ που τα λέμε, δε μ' άρεσε το τάδε".
Και τότε κάποιος άλλος λέει "Ναι, κι εγώ ξενέρωσα".
Το γούρλωμα των ματιών που διασκεδάζει τα παιδιά.
"Α, σας ξενέρωσε αυτό".
"Συνήθως δε μ' αρέσει ο Γουίλ Φέρελ,
αλλά εδώ δεν ήταν κακός.
Συνήθως μ' εκνευρίζει,
αλλά εδώ μου φάνηκε αρκετά καλός".
Τζέρι, σε κλίμακα 1-10,
όπου 10 σημαίνει ότι ξετρελάθηκες…
Την ξέρω την κλίμακα 1-10, έτσι;
Να οδηγείς το Ροντράνερ.
- Και το "1"… - Εντάξει, την ξέρω την κλίμακα.
- Καλά. - Εντάξει;
Όλοι την ξέρουν την κλίμακα.
- Απλά ρωτάω. - Όλοι.
- Σπάστηκα! - Τη δουλειά μου κάνω.
Ξέρω τι θα πει 1-10.
Πώς θα βαθμολογούσες την εμπειρία…
Να σου μιλάω; Μηδέν.
να μου μιλάς τώρα;
Μηδέν.
"Ναι; Σημειώνω '1'".
"Όχι! Είπα μηδέν".
Γιατί με καθοδηγείς να κρίνω τα πάντα
και μου τη σπάει αυτό.
Εντάξει;
"Καλώς. Ενδιαφέρον".
Άρα, δεν…
Δε χαίρεσαι καθόλου με την παρουσία μου εδώ.
- Καθόλου. - Μάλιστα.
Αν μπορούσα τώρα, θα σε σκότωνα.
- Εντάξει; - Ναι.
Μάλιστα. Θα τερμάτιζες τη ζωή μου, αν μπορούσες.
- Ακριβώς. Εδώ και τώρα. - Μάλιστα.
Θα σ' έπνιγα.
Θυμάσαι ότι εγώ ήμουν αυτός που σου 'πε…;
- "Απλά παντρευτείτε". - Ναι!
- Αφού τα είχατε. - "Απλά παντρευτείτε".
- Είπα "Παντρευτείτε". - Ναι. Αυτό είπες.
- Το 'κανες. - Ναι.
Όπως μου είπες.
- Μα δε γνωριζόμαστε καν τότε. - Όχι. Αλλά το είπες.
Κι ήταν η καλύτερη απόφαση.
- Είχα δίκιο. - Είχες.
Νομίζω.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου